2007/Jul/24

วันนี้คงเป้น Entry สุดท้ายแล้วที่จะเขียน

มันหมดกำลังใจที่จะทำอะไรทุกอย่าง

ทำได้แค่อดทน..และกัดฟันสู้ต่อไป

ช่วงนี้มีอะไรเปลี่ยนแปลงเข้ามาในชีวิตเยอะแยะ..

เปลี่ยนซะจนทำตัวไม่ถูก

จากเรียนหนังสือไปวัน ๆ ใช้ชีวิตพอผ่าน ๆ

จากคนที่มีชีวิตที่เฮฮา กิน ๆ นอน ๆ

จากคนที่ใช้เงินแบบ..มีเท่าไหร่ก็ใช้หมด

ก็เริ่มอยากหาสาระให้กับชีวิตบ้าง....

( เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมาก )

เลยตัดสินใจไปสอนพิเศษ...

ที่ไปเพราะไม่อยากอยู่เฉยๆ..

มันเป็นอะไรที่เหนื่อยมาก แต่ก็สนุกดี...

การทำงานมันสอนเราหลาย ๆ อย่าง

อย่างแรกเลย สอนให้เรารู้จักรับผิดชอบ...

ในวันเสาร์-อาทิตย์ แทนที่จะนอนตื่นสาย ๆ

เราก็ต้องกดดันตัวเองให้ตื่นเช้า ๆ ยิ่งขึ้น

มันทำให้เรารู้จักการเตรียมพร้อม

เพราะต้องเตรียมการสอนก่อนไปสอนทุกอาทิตย์

มันทำให้เรารู้จักปรับตัวเข้ากับสังคม

มันทำให้เรารับฟังคนอื่น...

และที่สำคัญ..มันทำให้เรารู้ว่า " เงิน " หายากขนาดไหน

ของที่เราได้จากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองนั้น

มันเป็นอะไรที่น่าปลื้มใจมาก ๆ

เพราะตอนนี้กำลังจะเก็บตังไป Work&Travel

ถึงแม้จะไม่ได้จ่ายทั้งหมด..แต่ขอมีส่วนร่วมบ้างก็ดี

สอนหนังสือ ชม.ละ 200 วันเสาร์สอน 6 ชม.

วันอาทิตย์สอนเดี่ยว 3 ชม.

ทั้งหมด 9 ชม. 1 เดือน = 7200 บาท

เย้ๆๆๆๆ...

พูดถึง Work&Travel ไม่รุ้เป้นการตัดสินใจที่ถูกหรือเปล่า

เพราะ บอกตามตรงเลยว่ากลัวการที่จะไปอยู่ต่างที่ต่างถิ่น

กลัวว่าจะอยู่คนเดียว...กลัวไม่มีเพื่อน

แต่ถ้าเรามัวแต่นั่งคิดว่ากลัว..

เราก็จะไม่กล้าเดินออกไปเผชิญโลกนี้คนเดียว

เลยตัดสินใจว่ามันน่าจะเป็นโอกาสดี

ที่เราจะได้ลองใช้ชีวิตด้วย...ตัวเอง

ตอนนี้ปิดเทอมแล้วเรียบร้อย...ก็สบายไปอีกเดือนนึง

นั่งคิดไปคิดมา..ก็เบื่อนะ..ไม่รู้จะทำอะไรดี...

การสอบที่ผ่านมา...ไม่มีกระจิตกระใจจะอ่านหนังสือเลย

แต่ต้องฝืนตัวเองที่สุดในโลก...

พยายามตัดปัญหา..พยายามตัดความรู้สึกทุกอย่างทิ้ง

แล้วก็ทำสมาธิในการอ่านหนังสือให้ได้มากที่สุด...

แต่สุดแล้ว..ความพยายามก็มีเท่านั้น...

มันอดไม่ได้ที่จะตัดความรู้สึกนั้นทิ้งโดยที่ไม่นึกถึงมันเลย

ความรู้สึกเมื่อวาน...มันแตกต่างจากวันนี้...

เมื่อวานทำแบบนี้...วันนี้ทำไม่ได้

วันนี้อยากระบายความรู้สึกในใจทุกอย่าง...

ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอะไรก็ไม่รู้...รู้อย่างเดียวคือ

ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลยซักอย่าง

วันนั้นฉันดีใจมากที่เขามาหา...

...แต่ในขณะเดียวกันฉันเองก็เสียใจ...

เพราะฉันรู้ว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น...และฉันคิดว่าเขาก็รู้

ตอนแรกฉันไม่กล้ามองหน้าเขา..น้ำตามันจะไหลออกมา

นั่งก้มหน้าก้มตา...พอเงยหน้าขึ้นมามอง...

พูดอะไรไม่ถูก..ในใจรู้สึกผิด..ในสิ่งที่กำลังคิดจะทำ

พอเขาถามว่า เห็นว่ามีอะไรจะพูด..

พยายามรวบรวมทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อที่จะพูดคำนั้นออกไป

เราเลิกกันดีกว่าไหม แล้วก็ดึงเขาเข้ามากอด

ความรู้สึกตอนนั้น..หมดสิ้นแล้วทุกอย่าง

ทำไมเราพูดแล้วเราต้องเสียน้ำตา...

...ทำไมเราพูดแล้วเราต้องเศร้าเอง...

หรือมันเป็นเพราะตอนนั้นเรากำลังโกหกความรู้สึกตัวเอง

เขาบอกว่าเขาไม่ฟังเราหรอก...เพราะรู้ว่าพูดด้วยอารมณ์โมโห

แต่เราก็กับบอกว่าไม่..เขาบอกให้กลับไปคิด...

เราก็ตอบว่าไม่คิดแล้ว...

จริง ๆ ตอนนั้นฉันรู้เลยว่า...ฉันพูดด้วยอารมณ์น้อยใจ

บางครั้งเขาทำเหมือนไม่สนใจความรู้สึกฉัน

บางครั้งเขาทำเหมือนเขาลืมฉันไป

เขาทิ้งให้ฉัน..เศร้าคนเดียว

เขาทิ้งให้ฉัน...อยู่คนเดียว

เขาทิ้งให้ฉัน...ร้องไห้คนเดียว...

ฉันพร่ำบอกเขาเสมอว่า เขาเป็นคนแรกที่ฉันนึกถึง

และมันก็เป้นความจริง

ไม่ว่าวันนั้นจะทุกข์หรือสุข...

เวลาที่ฉันอยากหัวเราะ...ฉันก็อยากหัวเราะพร้อมเขา

แต่เวลาอยากร้องไห้..ขอแค่เขาปลอบใจ..แค่นี้ก็พอ...

บางสิ่งบางอย่าง..อาจจะมากไปจริงๆ

ฉันผิดเอง...ที่ต้องการมากเกินไป...

ทั้ง ๆ ที่ก็รู้ว่าเขามีเหตุผล

แค่มันอาจจะเป็นเหตุผลที่เราไม่เข้าใจ

ตอนนี้ฉันก็เริ่มแน่ใจมากขึ้นว่า...

ฉันคิดไปเองว่า...เรารักเท่ากัน...ไม่มีใครรักใครมากกว่า

ฉันก็ทำตัวได้งี่เง่าส่งท้ายจิงๆ

ฉันรู้ว่าเขาต้องไปเรียนต่อ...แต่ใจจริงฉันอยากอยู่กับเขามากกว่า

ที่ฉันขอไปกับเขา..ทำให้เขาอึดอัดใจ

....เพราะฉันรู้ว่า...

มันอาจจะไม่มีคำว่า พรุ่งนี้ สำหรับเราอีกแล้ว

ฉันจะไม่ยอมให้คนรักเสียน้ำตา..และเดินจากไป..

คำพูดคำนึงที่ฉันได้ยินจากปากเขา

และตอนนี้มันก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา

ยิ่งนึกยิ่งเจ็บ...ยิ่งนึกยิ่งช้ำ

ฉันถามเขาว่า เราจะยังรักกันเหมือนเดิมไหม

เขาตอบ ไม่แน่ใจ ขอคิดก่อน

แค่คำพูดแค่นี้...ฉันก็รู้แล้ว...ว่าในใจเขาคิดยังไง

กับคำถามอีกเยอะแยะ...ที่ฉันถามแล้วเขาไม่พูด..

เพราะเขาต้องการให้ฉันคิดเอง...

และฉันก็ทำให้ได้...เพราะฉันได้เอง...ไปไกล

ฉันขอลงจากรถ...เพราะฉันรู้ว่าทุกอย่างมันจบลงแล้วจิงๆ

แล้วมันก็ไม่มีความหมาย..ที่จะขอความรัก...กับคนที่หมดรัก

ก่อนลง...ฉันนั่งนับหนึ่งถึงสิบ

เพราะฉันอยากกลั้นน้ำตา อยากทบทวนทุกอย่าง

อยากจะตอกย้ำตัวเองว่า...ไม่มีคำว่าเราอีกแล้ว

ฉันพูดไรไม่ออก...ถ้าพูด...ฉันจะกลั้นมันไม่อยู่

ก่อนที่จะลง...ฉันพับนกไว้ตัวนึง....

เป็นเศษกระดาษไม่ได้มีค่า มีคามหมายอะไร

แล้วฉันก็ยื่นให้เขา แล้วบอกว่า เดียร์พับให้

ที่ฉันให้เขาเพราะฉันอยากหันไปมองหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย

อยากจดจำทุกอย่างที่เป็นเขา

แววตา ท่าทาง ความรู้สึก..ฉันจะเก็บ ๆ ทุกรายละเอียด

ภายในเวลา 2 วินาทีนี้ ไว้ในความทรงจำตลอดไป

และฉันก็เดินจากไปทั้งน้ำตา...

อยากลับหันไปมอง...แต่มันคงไม่ดีแน่ถ้าทำแบบนั้น

ฉันไม่รู้ความรู้สึกของเขาสักอย่าง เพราะมีแต่คำว่าไม่รู้

กับความเงียบ...

ฉันลงจากรถโดยที่ฉันมีตังอยู่ไม่ถึงสามสิบบาท...

วันนั้นฉันยังไม่ได้กินข้าวทั้งวัน

ฉันนั่งลงเฉย ๆ เงียบ ๆ ไม่ร้องไห้ฟูมฟายออกมา

แต่ในใจ..ฉันเอาแต่ร้องไห้ เอาแต่คิดถึงแต่เขา

จนลืมตัวเองไป..ว่าตอนนี้เราต้องอยู่คนเดียวแล้ว

ฉันอยากพูดอยากระบาย แต่ก็ทำได้แค่เงียบ...

โทรไปขอตังค์พี่...กว่าจะได้ ก็มืดแล้ว...

ฉันนั่งนึก...ป่านนี้เขาคงขับรถกลับบ้านไปแล้วมั้ง

ฉันกำลังตัดสินใจกลับหอเพราะพรุ่งนี้มีสอบ...

ช่วงเวลานั้น..ฉันกำลังชั่งใจ คำว่าอารมณ์กับเหตุผล

เพราะถ้าฉันทำอะไรที่ใช้อารมณ์...ผลที่ออกมาต้องมีแต่ในแง่ลบ

ฉันเลยกลับ

...ฝนข้างนอกกำลังตก..

ฉันภาวนาขออย่าให้มันตกเลย..

มันยิ่งทำให้ฉันยิ่งเหงา...ยิ่งเศร้า...และยิ่งคิดถึงเขามากขึ้น

แต่โชคก็ไม่เข้าข้าง...ฉันต้องเดินตากฝนไปขึ้นรถ...

ฉันลงที่พระอาทิตย์...อยากเดินผ่านไปทางที่เราเคยไป..

อยากมองเห็นภาพ..ที่เราเคยเดินด้วยกัน

เวลาท